2 ay ago · psikologozgeakcay · 0 yorum
Hamnet Film İnceleme
Hamnet
Hamnet’i izlerken beklenen o büyük trajedi duygusu hiç gelmedi bana. Gözyaşına zorlayan, acıyı yükselten bir film değil bu. Tam tersine; sessiz, yavaş ve duyguyu taşırmadan anlatan bir hikâye. Bir çocuğun ölümünden çok, o ölümün bir ailede bıraktığı çatlakları izliyoruz.
Bu yüzden film bir “yas filmi” olmaktan çok, kırılgan bir bağ filmi gibi geliyor bana. Sevmenin, kaybetmenin ve aynı acıyı farklı biçimlerde taşımanın hikâyesi.
William yalnızca büyük bir yazar değil; babasının beklentileriyle sıkışmış, gitmek zorunda kalan bir adam. Agnes ise doğayla kurduğu bağ sayesinde hayatta kalmayı öğrenmiş, erken kayıplarla büyümüş bir kadın. İkisi de eksik, ikisi de yaralı. Veba geldiğinde hasta olan Juliet olsa da aileden kopan Hamnet oluyor. Ve asıl hikâye tam burada başlıyor.
Çünkü kayıptan sonra yas birleştirici bir güç gibi anlatılsa da çoğu zaman tam tersini yapar. İnsanlar aynı acıyı yaşar ama aynı yerde duramaz. Biri konuşmak ister, biri susar. Biri suçlu arar, biri kaçacak bir yol. Yas ortak bir olaydır ama deneyimi yalnızdır.
Agnes’in William’a yönelttiği öfke aslında yalnızlıktan doğar. “Yanımızda değildin” sözü bir suçlamadan çok, acıyı tek başına taşımış olmanın isyanıdır. Çünkü yas, paylaşılmadığında ağırlaşır.
Film bize yasın yaratıcı bir güce dönüşmesini anlatıyor gibi görünse de, ben bunu bir başarı hikâyesi olarak okumuyorum. Yazılan oyun bir zafer değil; geç kalmış bir temas alanı. Agnes sahnede oğlunu gördüğünde anlam bulmuyor, teselli olmuyor. Sadece ilk kez acıya aynı yerden bakabiliyorlar.Bu yüzden o sahne bir “iyileşme anı” değil, bir buluşma anı.Aynı kaybın içinde nihayet yan yana durabilme anı.
Hamnet
Çünkü bazı acılar hemen anlam kazanmaz.Bazı kayıplar ders vermez.Bazıları sadece zaman ister.
İnsan çoğu zaman yaşadığı şeyin nedenini değil, hayattaki yerini arar. Bu acı nereye ait olacak? Ben bununla nasıl yaşayacağım?
Hamnet bize şunu fısıldıyor:
Yas dönüştürmek zorunda değildir.Üretmek zorunda değildir.Güçlendirmek zorunda değildir.Bazen sadece vardır.Ve zamanla iki insanın bakışında ortak bir alan bulur.
Vedalaşmak her zaman ölüm anında olmaz.Bazı vedalar yıllar sonra, sessizce gerçekleşir.Ve belki de ihtiyaç duyduğumuz şey anlam değil;acının hayatımıza ait olabileceği bir yer bulmasıdır.
Etiketler: Film, Film Analizi, Hamnet Kategoriler: Yaşam Önerileri
